26 października br. Prezydent podpisał następujące ważne ustawy z zakresu ochrony zdrowia.

 

Ustawa z dnia 11 września 2015 roku o zdrowiu publicznym

Ustawa określa zadania z zakresu zdrowia publicznego, wskazuje podmioty realizujące te zadania oraz określa podmiot, którym jest minister właściwy do spraw zdrowia, koordynujący ich realizację. Zadania z zakresu zdrowia publicznego będą realizowały organy administracji rządowej, agencje wykonawcze i państwowe jednostki organizacyjne, a także jednostki samorządu terytorialnego, realizujące zadania własne polegające na promocji lub ochronie zdrowia. W realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego mogą uczestniczyć podmioty, których cele statutowe lub przedmiot działalności dotyczą spraw objętych zadaniami określonymi w art. 2, w tym organizacje pozarządowe i podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.


Koordynatorem realizacji zadań wynikających z ustawy będzie minister właściwy do spraw zdrowia (art. 4 ust. 1), jednakże ustawa dopuszcza, że zadania te będzie realizował Pełnomocnik Rządu do spraw zdrowia publicznego (w zakresie określonym w przepisach o jego ustanowieniu) powołany przez Radę Ministrów (art. 4 ust. 4).


Wskazane w ustawie zdania z zakresu zdrowia publicznego obejmują:

  1. monitorowanie i ocenę stanu zdrowia społeczeństwa, zagrożeń zdrowia oraz jakości życia związanej ze zdrowiem społeczeństwa;
  2. edukację zdrowotną dostosowaną do potrzeb różnych grup społeczeństwa, w szczególności: dzieci, młodzieży i osób starszych;
  3. promocję zdrowia;
  4. profilaktykę chorób;
  5. działania w celu rozpoznawania, eliminowania lub ograniczania zagrożeń i szkód dla zdrowia fizycznego i psychicznego w środowisku zamieszkania, nauki, pracy i rekreacji;
  6. analizę adekwatności i efektywności udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej w odniesieniu do rozpoznanych potrzeb zdrowotnych społeczeństwa;
  7. inicjowanie i prowadzenie badań naukowych oraz współpracy międzynarodowej w zakresie zdrowia publicznego;
  8. rozwój kadr uczestniczących w realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego;
  9. ograniczanie nierówności w zdrowiu wynikających z uwarunkowań społeczno-ekonomicznych;
  10. obszar aktywności fizycznej.

 

Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty

Naczelnym celem projektowanej regulacji jest zabezpieczenie właściwej jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych poprzez uregulowanie kwalifikacji niezbędnych do wykonywania zawodu fizjoterapii.     Ustawa reguluje zasady : wykonywania zawodu fizjoterapeuty w tym: uzyskiwania prawa wykonywania zawodu, kształcenia zawodowego i podyplomowego oraz odpowiedzialności zawodowej fizjoterapeutów, a także wprowadza samorząd zawodowy fizjoterapeutów.


Ustawa stanowi, iż zawód fizjoterapeuty jest samodzielnym zawodem medycznym.
Określa szczegółowo wymagania, jakie musi spełniać osoba, która ma prawo wykonywać ten zawód oraz wprowadza Krajowy Rejestr Fizjoterapeutów. Ponadto wprowadza regulacje, zgodnie z którymi osoby które po dniu 1 października 2017 r. rozpoczną studia w zakresie fizjoterapii będą obowiązane do odbycia 6-miesięcznej praktyki po ukończeniu studiów oraz do złożenia Państwowego Egzaminu Fizjoterapeutycznego, by zostać wpisane do Rejestru Fizjoterapeutów. Fizjoterapeuci mają też prawo i obowiązek podnosić swoje kwalifikacje poprzez kształcenie podyplomowe. Po ukończeniu specjalizacji oraz zdaniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego Fizjoterapeutów będą mogli uzyskać tytuł Specjalisty potwierdzający posiadanie określonych kwalifikacji zawodowych.


Ustawa wprowadza także samorząd zawodowy fizjoterapeutów. Przynależność do samorządu zawodowego jest obowiązkowa. Samorząd jest niezależny w wykonywaniu swoich zadań. Jednostką organizacyjną samorządu posiadającą osobowość prawną jest Krajowa Izba Fizjoterapeutów z siedzibą w Warszawie. Organami Krajowej Izby Fizjoterapeutów  są:

  1. Krajowy Zjazd Fizjoterapeutów;
  2. Krajowa Rada Fizjoterapeutów;
  3. Komisja Rewizyjna;
  4. Wyższy Sąd Dyscyplinarny;
  5. Sąd Dyscyplinarny;
  6. Rzecznik.

Nadzór nad działalnością samorządu ma sprawować Minister właściwy do spraw zdrowia.

 

Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, ustawy o działalności leczniczej oraz ustawy o zmianie ustawy o działalności leczniczej oraz niektórych innych ustaw  

Najistotniejszym celem nowelizacji jest utworzenie centrów urazowych dla dzieci - ratujących pacjentów poniżej 18 roku życia bezpośrednio po urazie.
W okresie obowiązywania ustawy regulującej problematykę ratownictwa medycznego w Polsce dokonano analizy funkcjonowania systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne, z której wynika, że niezbędne jest dokonanie zmian polegających na wprowadzeniu unormowań wymagań w odniesieniu do centrów urazowych dla dzieci.

    
Wejście w życie nowelizacji jest istotne ze względu na konieczność zapewnienia kompleksowej diagnostyki i leczenia mnogich obrażeń u pacjentów -  poniżej 18 roku życia - a także z uwagi na stworzenie podstaw prawnych do uzyskania finansowania nakładów inwestycyjnych na centra urazowe dla dzieci ze środków unijnych w perspektywie 2014-2020.


Zgodnie z nowelizacją centrum urazowe dla dzieci  będzie wydzieloną funkcjonalnie częścią szpitala, w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, w którym działa szpitalny oddział ratunkowy, w której to części specjalistyczne oddziały są powiązane ze sobą organizacyjnie oraz zakresem zadań, w sposób pozwalający na szybkie diagnozowanie i leczenie pacjenta urazowego dziecięcego, spełniającą określone wymagania ustawowe.

 

Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o wyrobach medycznych oraz niektórych innych ustaw


Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy o wyrobach medycznych oraz niektórych innych ustaw ma na celu wykonanie prawa Unii Europejskiej i zawiera przepisy uzupełniające oraz zmiany wdrażające przepisy unijne lub dostosowujące przepisy krajowe do przepisów unijnych dotyczących:

  1. organu przekazującego, zakresu informacji przekazywanych do europejskiej bazy danych o wyrobach medycznych oraz nazwy bazy danych Eudamed, zgodnie z decyzją Komisji nr 2010/227/UE z dnia 19 kwietnia 2010 r. w sprawie europejskiej bazy danych o wyrobach medycznych (Eudamed);
  2. wyrobów produkowanych z wykorzystaniem tkanek pochodzenia zwierzęcego w związku z uchyleniem dyrektywy Komisji 2003/32/WE z dnia 23 kwietnia 2003 r. i zastąpieniem jej rozporządzeniem Komisji (UE) nr 722/2012 z dnia 8 sierpnia 2012 r. dotyczącym szczególnych wymagań odnoszących się do wymagań ustanowionych w dyrektywach Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG dla aktywnych wyrobów medycznych do implantacji oraz wyrobów medycznych produkowanych z wykorzystaniem tkanek pochodzenia zwierzęcego;
  3. wyznaczania i nadzorowania jednostek notyfikowanych na podstawie dyrektywy Rady 90/385/EWG dotyczącej aktywnych wyrobów medycznych do implantacji oraz dyrektywy Rady 93/42/EWG dotyczącej wyrobów medycznych, określonych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 920/2013 z dnia 24 września 2013 r.

Ustawa zmierza do usystematyzowania polskiego prawa i dostosowania go do aktualnego prawa medycznego, zwiększenia bezpieczeństwa pacjentów i osób używających wyrobów medycznych, uszczegółowienia zasad nadzoru nad jednostkami notyfikowanymi, doprecyzowania przepisów budzących wątpliwości interpretacyjne oraz przyspieszenia procedury włączania do europejskiej bazy jednostek notyfikowanych jednostek z państw członkowskich.

Ustawa wchodzi w życie zasadniczo po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

 

Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw


Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw ma na celu zwolnienie ubezpieczonych prowadzących działalność gospodarczą, pobierających zasiłek macierzyński w wysokości nieprzekraczającej kwoty świadczenia rodzicielskiego, z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne.
Ponadto umożliwia stosowanie dotychczasowych przepisów dotyczących obliczania podstawy wymiaru zasiłków przysługujących osobom niebędącym pracownikami do dnia 31 grudnia 2015 r.
Jednocześnie przewiduje uchylenie regulacji wynikającej z ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którą przepisu dotyczącego nie ustalania na nowo podstawy wymiaru zasiłku, jeżeli między okresami pobierania zasiłków zarówno tego samego rodzaju, jak i innego rodzaju nie było przerwy albo przerwa była krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe, nie stosuje się w przypadku gdy prawo do zasiłku osoby niebędącej pracownikiem powstało przed dniem wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej, a po wejściu w życie tych przepisów ma miejsce przerwa w pobieraniu zasiłku albo nastąpi zmiana rodzaju pobieranego zasiłku.

Ustawa wprowadza również zmiany o charakterze porządkującym w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych, ustawie z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw oraz ustawie z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:

  1. zmian w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz niektórych innych ustaw, które wchodzą w życie z dniem 31 października 2015 r.;
  2. zmian w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.

 

Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo farmaceutyczne


Ustawa ma na celu przejęcie przez Narodowy Fundusz Zdrowia (NFZ) kosztów świadczeń zdrowotnych udzielanych uczestnikom badań klinicznych prowadzonych przez sponsorów niekomercyjnych. Ustawa ma na celu wprowadzenie ułatwień dla sponsorów badań klinicznych niekomercyjnych i rozwój badań naukowych w kraju poprzez zapewnienie finasowania części procedur medycznych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Wynika to z potrzeby wsparcia polskiego środowiska akademickiego w możliwości prowadzenia badań klinicznych i nowoczesnych, innowacyjnych terapii, skierowanych do pacjentów cierpiących na choroby rzadkie, bądź takich, u których nie uzyskano pozytywnego efektu poprzez zastosowanie terapii standardowych. Wskazuje się, że zaproponowana zmiana ustawy jest próbą pobudzenia niekomercyjnych badań klinicznych w ośrodkach naukowych w Polsce.


Ustawa w art.1 wprowadza trzy zmiany do ustawy – Prawo Farmaceutyczne. Dwie pierwsze zmiany mają charakter redakcyjny i nie wnoszą zmian merytorycznych w dotychczasowych przepisach. Zmiana trzecia, najistotniejsza, wyłącza finansowanie przez sponsora niekomercyjnego ewentualnych świadczeń zdrowotnych uczestnika badania klinicznego, jeżeli ten uczestnik jest świadczeniobiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 581 ze zm.).

 

Ustawa z dnia 25 września 2015 r. o finansowaniu niektórych świadczeń zdrowotnych w latach 2015–2018


Celem ustawy z dnia 25 września 2015 r. o finansowaniu niektórych świadczeń zdrowotnych w latach 2015–2018 jest zmiana sposobu rozliczania dotacji przeznaczonej na finansowanie świadczeń opieki zdrowotnej dla osób nieubezpieczonych, przekazywanej z budżetu państwa do Narodowego Funduszu Zdrowia. Polega ona na przejściu na system ryczałtowy z ustawowo określoną kwotą dotacji w wysokości 320 232 tys. zł rocznie. Konieczność wprowadzenia tej zmiany wynika z braku możliwości weryfikacji uprawnień do świadczeń opieki zdrowotnej dzieci do ukończenia 18. roku życia oraz innych członków rodzin osób ubezpieczonych.

Jednocześnie ustawa zobowiązuje Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia do przedstawienia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w terminie do dnia 31 stycznia 2018 r., informacji w sprawie możliwości poprawnej weryfikacji uprawnień do świadczeń opieki zdrowotnej członków rodzin osób ubezpieczonych oraz rozliczania dotacji, o której mowa w art. 97 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Informacja ta służyć będzie opracowaniu alternatywnego, trwałego rozwiązania pozalegislacyjnego dotyczącego sposobu finansowania świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych osobom nieubezpieczonym, które będzie stosowane po dniu 31 grudnia 2018 r.

Przedmiotowa ustawa jest wynikiem prac Zespołu do przygotowania sposobu weryfikacji uprawnień do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ze środków pochodzących z dotacji budżetu państwa, o której mowa w art. 97 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, powołanego zarządzeniem Ministra Zdrowia,

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Newsletter